Pamiętacie artykuł „A w Bukowcu wieża leży”? Pisaliśmy w nim o adaptacji dla nietoperzy budynku starej wyłuszczarni szyszek w Nadleśnictwie Baligród. Tym razem zaś na warsztat nietoperzowej edycji „Domu nie do poznania” wzięliśmy nieczynną stację transformatorową. To co, że nie w niej ma prądu? Nam za to energii nie brakuje! Zwłaszcza, że działanie wsparła Fundacja Polskiej Grupy Energetycznej!
Budynek stacji położony jest w dolinie Wisłoki w Magurskim Parku Narodowym. Mimo bardzo sprzyjających warunków siedliskowych, z terenu tego Parku Narodowego nie są znane żadne znaczące stanowiska rozrodu podkowca małego. To, niestety, syndrom wspólny dla wielu atrakcyjnych rejonów o wysokim statusie ochronnym: napływ ludzi i turystyka są powodem zanikania niemal wszystkich przestrzeni strychowych, jeśli tylko możliwe jest ich zagospodarowanie na cele mieszkaniowe i kwatery dla gości. Dlatego dziś, wraz z Dyrekcją Magurskiego Parku Narodowego, zamierzamy podkowcom (i nie tylko) pomóc!
Biurowy pawilon starej żwirowni nad brzegiem Wisłoki podkowce próbują zasiedlić od kilku lat. Obserwowaliśmy tu już samice z młodymi, jednak warunki w nich panujące nie są odpowiednie: jest zbyt zimno i przewiewnie, warunki mikroklimatyczne są tam niestabilne, podlegające szybkim zmianom wraz ze zmianami warunków zewnętrznych. Zaś o zabezpieczeniu przed drapieżnikami i ludźmi – szkoda nawet wspominać. W ramach projektu LIFE+ Podkowiec Towers na cele adaptacji wybraliśmy położony obok, znacznie mniejszy obiekt, właśnie ten po stacji transformatorowej. Co prawda z płaskim dachem i bez strychu, ale o mocnych fundamentach i solidnych ścianach, które z pewnością udźwigną ciężar więźby dachowej i nowego dwuspadowego dachu, pod którym zaplanowaliśmy obszerny strych, pełen ekskluzywnych udogodnień dla podkowców, gacków i nocków. Na ścianach natomiast pojawi się drewniana elewacja i okiennice, pod którymi przytulać się będą do siebie całe bandy mopków, mroczków i karlików! Ta wizja sprawdzi się jednak dopiero po drugim etapie prac.
Tymczasem dzięki wparciu Fundacji PGE solidnie przygotowaliśmy parter budynku. W jednym z pomieszczeń wybudowaliśmy… drugie, wewnętrzne pomieszczenie, izolowane od warunków zewnętrznych solidną warstwą keramzytu. To będzie schronienie na czas upałów, gdy na strychu może być zbyt gorąco, wyposażone – i owszem – w podręczny barek, czyli zasilany wodą deszczową wodopój. Dzięki izolacji termicznej pomieszczenie to może być również schronieniem w okresach przejściowych, a nawet zimowiskiem dla tych mniej wybrednych, czyli zimnolubnych gatunków nietoperzy. Osuszamy też teraz strop (proces musi chwilę potrwać, gdyż dopiero co rosło na nim sporo krzaków), który w przyszłości stanie się podłogą poddasza. Czyli po zakończeniu pierwszego etapu już jest bardzo, bardzo dobrze (!) i nietoperze mogą pomału się tu zadamawiać, a aby dom nietoperza stał się kompletnym, całorocznym schronieniem, przygotowujemy się już do wieńczącego dzieło etapu drugiego!





















